Yugoslavya ve Dersim göçmeni bir ailenin çocuğu olarak 12 Eylül darbesinden üç yıl sonra “Körler Ülkesi”nde (Kadıköy) dünyaya gözlerini açtı. 2005’te medreseden hâllice olan Gazi Üniversitesi Endüstriyel Teknoloji Bölümü’nü bitirdi. Şimdilerde sürgün edildiği Sultanbeyli’de öğretmenlik yapıyor. Yapmaya direniyor belki de… Öğrencilerinin “Nerelisiniz?” sorusuna bazen Ermeni, Sırp, Japon, Nikaragualı, çoğu zaman da “Dünyalıyım” cevabını veriyor. Çünkü kendini her şeyden öte bir dünya vatandaşı olarak görüyor. Hayatı doğup büyüdüğü mahallede, tıpkı çocukken olduğu gibi ev-okul arasında geçip gidiyor. Kendisini kısıtlayan hiçbir şey olmamasına rağmen “beton çöplüğüm” dediği İstanbul’dan bir türlü kaçamıyor. Ama kaçma hayallerinden de hiç vazgeçmiyor. Bir gün bunu başaracağına dair ümidi tam! O gün gelene kadar da her fırsatta İstanbul’dan uzaklaşıp ebedi ormanların korumasındaki tepelerde pedal basmak en büyük keyfi olmaya devam edecek. En büyük hayalleri bisikletle dünyayı gezmekten Balkan tarihi almanağı yazmaya kadar pek çok fani şey… Diğer bir büyük hayaliyse şu an ellerinizde...