1907'de Fransa'da, Saône-et-Loire'da doğdu. Roman, anlatı ve deneme yazarı. Ancak bu türler arasındaki ayrımları ve sınırları ortadan kaldıran bir tarzda yazdı. Georges Bataille'ın kurduğu Critique dergisinde Marcel Arland, Raymond Aron, Fernand Braudel, René Char, Michel Deguy, Michel Foucault gibi yazarlarla çalıştı. Daha çok edebiyat ile dil arasındaki ilişkiyi ele alan denemeleriyle tanınmıştır. Melville, Kafka, Bataille, Sade, Artaud, Proust, Musil ve Nietzsche gibi yazarlar ve Mallarmé, Char, Lautréamont, Rilke ve Hölderlin gibi şairler üzerine incelemeleri vardır. Blanchot'ya göre dil, dış dünyayı, gerçekliği yansıtmanın bir aracı değildir; aksine dil, edebiyatın nesnesi olarak, gerçekliği yıkar. Edebiyatın konusu da gerçekliğin yokluğudur. Dolayısıyla yazma eylemi, kelimelerin içlerinde barındırdıkları ölüm vasıtasıyla yokluk ve hiçliğe varır. Eleştiri ancak eserin özünde var olan sessizliği dile getirebilir. Hayatını bütünüyle edebiyata ve kendine özgü o suskunluğa adamış olan Maurice Blanchot, Bataille, Barthes ve Derrida gibi dilin özünü, yapısını ve sınırlarını tartışarak, yazma eylemini ve edebiyatın sorduğu "soru"yu sorgular.

Başlıca eserleri: Thomas l'obscur (1941, Karanlık Thomas, Metis, 1993); Aminadab (1942); Faux pas (1943, Yanlış Adım); L'arrêt de mort (1948, Ölüm Hükmü, Kabalcı, 1999); Le Très-Haut (1948, Kadiri-Mutlak); La part du feu (1949, Ateşin Payı); Lautréamont et Sade (1949); Au moment voulu (1951, İstenilen Anda); Celui qui ne m'accompagnait pas (1953, Bana Eşlik Etmeyen); L'espace littéraire (1955, Yazınsal Uzam, YKY, 1993); Le dernier homme (1957, Son İnsan); Le livre à venir (1959, Gelecek Kitap); L'attente l'oubli (1962, Bekleyiş Unutuş); L'entretien infini (1969, Sonsuz Söyleşi); L'amitié (1971, Dostluk); La folie du jour (1973, Günün Deliliği, Altıkırkbeş, 1996); Le pas au-delà (1973, Öteye Adım, Ayrıntı, 2000); L'écriture du désastre (1980, Felaket Yazısı); De Kafka à Kafka (1981, Kafka'dan Kafka'ya).