Yolların Sonu Fethiye Deniz Demir

Bir asker için en ağır yük, sırtındaki silah değil; görev uğruna geride bırakmak zorunda kaldığı sevdikleridir. Çünkü bazen insan, en büyük savaşı kendi kalbinde verir. Barlas Güçlü Soykan; üniformasının ağırlığını, vatan uğruna kaybettiklerini ve yılların susturduğu bir aşkı aynı yürekte taşıyan bir Jandarma Üsteğmendir. Dağlar, nöbetler, yaralar ve vedalarla geçen hayatında kalbinin hiç vazgeçmediği bir kadın vardır. Barlas’ın hayatı, verdiği bir yeminle ikiye ayrılır. Bir yanında vatanı ve görevi, diğer yanında sevdiği kadın… Görevi uğruna gitmek, sevdiğini geride bırakmak ve duygularını sessizliğe gömmek zorundadır. Çünkü bazı ayrılıklar unutmak için değil, korumak için yaşanır. Yıllar geçer, yollar uzar, yaralar kapanır; ancak bazı izler kalır. Zaman birçok şeyi silse de bazı insanlar hafızada değil, doğrudan kalpte yaşamaya devam eder. Yıllar sonra yollar yeniden kesiştiğinde Barlas, yalnızca geçmişiyle değil, yarım bıraktığı sevdayla da yüzleşmek zorundadır. Çünkü bazı insanlar unutulmaz, bazı vedalar bitmez, bazı sevdalar ise zaman geçtikçe daha da derinleşir. Bir asker. Bir yemin. Bir sevda. Yolların Sonu. Çünkü bazı yollar bir yere varmak için değil, uğruna bütün yolların yüründüğü bir kalbe ulaşmak için yürünür.

(Tanıtım Bülteninden)