Vaveyla Abdurrahim Küçük

             Her ne kadar şiir tek kelime, tek sözcüklü anlatılamayacak kadar derin manalar ihtiva etse de bizce şiir: sövgü, övgü ve dövgüdür.

               Sövgü’dür: Zira şair, zalime eliyle karşı gelemeyince diliyle öfkesini, kızgınlığını belirterek toplumu o yönde yönlendirmeyi amaç edinir.

                Övgü’dür: Şair, toplumdaki güzellikleri ibret alınsın, mükâfatlandırılsın diye methetme ihtiyacı duyar ve bu uğurda bir yol açılmasına önayak olmak ister.

                Dövgü’dür: Şair, olumsuzlar karşında hüznünü, kederini dövünerek dile getirmek ister ve toplumu da bu konuya duyarlı olmaya çağırır.

                İş bu bağlamda kaleme aldığım 3. Şiir kitabımda, kitaba isim olarak seçtiğim VEVAYLE kelimesi başlığı altında topladığım eserlerimin serzenişlerimin bir kısmını ihtiva ettiğine inanıyorum. Değerli okuyucularımızın şiirlerimi bu duygular içinde okumalarını niyaz eder, yeni bir faydalı eserde buluşmak için dualarını beklerim.

Gemini kıran küheylanlar toz duman ederken ortalığı

Kimselerin çekinmeden söyleyemediği türküler söylemeliyim

Şarkılar, naatlar kasideler…

Kendime özgü kelimeler bularak

Yeni lisanıhâl dilimle konuşabileceğim.

Koparken körpe yüreğimde vaveylalar

Haber vermek için gidişini

Tenha kimsesiz virane köşelerde habersiz

Yüceler yücesi Hâlık’ın inişli çıkışlı kullarına

Çıkışın mahlûkatın erişmeyeceği atlas sedirler

İnişin alçalışın son noktası olduğunu

Gözlerimi açıp açmama karasızlığına bırakıp

Tüm cesaretimi toplamalıyım

Küçük yalnızlıkları ardıma alıp koca yalnızlıklara

Henüz ırgatların bile keşfedemediği yeni yollar bulmalıyım.

(Tanıtım Bülteninden)