Ruperta'nın Öyküsü 2 İ. Uğur Karaaslan

Zamanın aralarında açtığı mesafeye yenik düşmüşlerdi. Birbirlerinden kopmadılar ama yan yana da değillerdi. Biri dolu bir çay bardağı kadar sıcak, diğeri boş bardak gibi soğuktu. Bir gün yeniden kavuşacak, ortayı bulacaklardı. Öyle de oldu.
Üç yıl sonra ilk kez karşılaştıkları an kışın ayazında taze bahar çiçeklerinin kokusunu duydular. Fakat bu kez ayrılık onları bambaşka yerden vurdu. Bunca zorluğun, yokluğun, acizliğin ve hüznün arasında bir umut ışığı aradılar.
Betonların arasında yeşeren mucize bir çiçek gibi hayatlarına girmişti Göksu. Artık alacakları tüm kararlar, atacakları tüm adımlar yalnızca onun içindi.

“Ruperta hakkında merak edilenlerin cevap bulduğu serinin ikinci kitabında geçmişin ve geleceğin duyguları, yaşantıyı, düşünceleri ne ölçüde etkilediği gerçekçi bir anlatımla karşımıza çıkıyor.”
Mustafa Havar

“Yazar, sadece bir karakterin mücadelesini anlatmıyor; ‘gideni bekleme’ ile ‘kalana tutunma’ arasındaki o ince çizgide insanın nasıl dağılıp tekrar toparlandığını çok gerçekçi bir dille işliyor. Okurken İsmail’in omuzlarındaki yükü hissetmemek imkânsızdı. Eğer hayatın içinden, insana dokunan, bittiğinde bile etkisi süren sarsıcı ve samimi bir hikâye arıyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin.”
Esra Kızılcık Bakır

“Bazı kitaplar okunur, bazıları ise hissedilir. Sevgiyi, samimiyeti, içtenliği, sahiplenmeyi ve sıcacık bir aile ortamını en güzel şekilde hissettiren bir hayat hikâyesi. Okurken her duyguyu içtenlikle yaşadım; özellikle ayrılık duygusunu. Son sayfayı kapatırken içimde tatlı bir hüzün kaldı.”

(Tanıtım Bülteninden)