Mahşer Osman Şahin

Osman Şahin öykücülüğünde bir başyapıttır Mahşer. Kendi anlatıcılık yolculuğunda önemli bir dönemeçtir; yeni
edebiyatımızın kuruluşunda, Türkçenin söyleyiş özelliklerini edebî dile taşımada yetkin bir dil işçiliğiyle karşımıza çıkar
anlatıcımız.
Mahşer, Osman Şahin öykücülüğünde bir aşama. Birçok olumsuzlamadan arınarak varılan bileşim. Bir Doğu anlatıcısı tavrı.
Evrensel bir soluk. Renkli, tutkulu, yoğunluğu olan kuşatıcı bir evren. Tutkulu bir yazarlık tavrı. Dil ve anlatımındaki yetkinlik
her bir öyküsünde kendini gösterir.
O, bu anlatımcı tutumuyla, metaforu bir “edebî mecaz” olmanın ötesine taşıyarak; gündelik yaşamda kullanılan dili
kanatlandırır, özgün anlatımı ve dilsel yaratımıyla ele aldığı konuyu, yansıttığı temayı derinlikli biçimde öne çıkarır. Bunu da
hiç süsleme yapmadan oluşturduğu dilsel söylemiyle gerçekleştirir.
Feridun Andaç
Mahşer’deki bu aşamayı kendi öykücülüğümde geldiğim yetkinliğe bağlıyorum biraz. Çok çalışmama bağlıyorum. Mahşer
gibi dişli konular yazarını çok çalıştırır. Birkaç kez yazmakla konuyu sayfalarınızda öğütemezsiniz. Yazarlık yaşamımdaki
hem en uzun hem de en çok çalıştığım öyküdür Mahşer.
Doğu anlatıcısı tavrıma gelince, bu tamamen çocukluğumun geçtiği yörelerden kaynaklanıyor. Toroslar’da geçmiş çağların
birikimini taşıyan göçebe kişiler çok tutkulu insanlardı. Her şeyi uçlarda, yoğun şekilde yaşarlardı; aşkı, kini, öfkeyi, ölümü...
Konuşmalarının bir ucu biraz destan, masal kokardı. Bunların içinde roman kahramanı olabilecek pek çok insan vardı.

(Tanıtım Bülteninden)