Mahatma Gandi ve Abdulgaffar Han Ümit Aktaş

Robert Audi şiddeti psikolojik, fizyolojik ve mülkiyete karşı sergilenen tutum olarak tanımlar. Şiddetin, olumlu ve olumsuz yönleri bulunmaktadır.

Olumlu örnekler; insanları, altında ezildikleri o ağır yüklerden, kendi giysisinin hafifliğine çağıran ve onları uyaran: kim eline kılıç alırsa, kılıçla yok edilir, diyen peygamberler ve bilge şahsiyetlerdir. Çünkü dinde zorlama yoktur; muhakkak ki rüşd gayydan ayrılmıştır. (Bakara, 256) Rüşd, yani akilane davranış ile gayy, yani bir insanın kendi edimlerini kendi aklıyla gerçekleştirebilme becerisi kazanmasıyla yakın bir anlama sahiptir. Ama bu, araçsallaştırılmış bir akıl değil, kalple tahkim edilmiş bir akıldır.

Cihad, akilane ve arifane bir bakışla yeniden değerlendirilmelidir.

Cihad; hayatın içerisindeki tüm olumlu çabalarımız anlamına gelmektedir. Hasan Basri, Ömer b. Abdulazizz, Ebu Hanife temekkün/temkin şartı ve diğer imamlar mücadelelerinde hep sivil ve barışçıl bir direnme esası gözeterek, iktidar şiddetine karşı hak ve adaleti savunmuşlardı. Şiddetsiz hak mücadelesi, siyasal bir eylemi yıkıcı değil yapıcı bir eylem haline getirmeye özen gösterir.

Gandi, birleşik bir Hindistanın bağımsızlaşması ve halkının özgürleştirilmesi düşüncesine karşı Nehru ve Cinnahın tavırlarıyla, yani onların iktidar kavgalarıyla da ölümüne kadar mücadelesini sürdürecektir. Gandi yönetimini, Tolstoyun pasif (barışçı) direnme ve Thoreaunun sivil itaatsizlikten alır. Bu, Aliyanın tabiriyle nefssiz eylemve doğrulukra sebattır.

Gandi, Müslüman direnişçi Abdülgaffar Han ile işbirliği ve gönül birliği yaparak, kötülüğe karşı barışçıl bir direnme örnekliği koyar. Gandinin yöntemi, İsa (as)nın kötülüğe karşı iyilikle cevap verme tavsiyesinin bir uygulamasıdır. Bu kitap iki kahraman, Mahatma Gandi ve Abdülgaffar Hanın mücadelesini anlatıyor.

(Tanıtım Bülteninden)