Everest Yayınları Everest Yayınları Zenci Kalınız + Yakutiler + Okuma Sticker'Ları

Zenci Kalınız --- Zenci Kalınız “Gördüğüm şeylere inanmasalar bile anlatmaktan zevk duyuyorum” Mimar-ressam Cihat Burak’ın ölümünün ardından kitaplaştırılan ve çoğu ilk kez yayımlanan öyküleri bir araya getiren Zenci Kalınız!, “Hayat yürüyor, her şey değişip akıyor; bu hal beni hayran bırakıyordu” diyen yazarın kült eserlerinden biri.; Cardonlar ve Yakutiler’de olduğu gibi, gündelik yaşamdan sahneleri, anılarında yer etmiş mekânları ve karakterleri, hatta tarihi kahramanları öykülerinin odağına taşıyan Cihat Burak, gerçek ve kurgu arasındaki oynak zemini eleştirel-ironik üslubuyla adımlıyor: Eski konaklar, karanlık bahçeler, sürüngenler, akbabalar, kâbuslar, deli kızlar.; Kendi “canavarlarını” yaratan bir dünyadan çok yönlü bir sanatçının evrenine yansıyanlar.; Bugün artık silik bir hayal gibi yıllarca orada burada dolaştığımı, panayırlarda parayla gösterildiğimi, hamam külhanlarında, köprü altlarında serserilerle beraber yattığımı, yatırıldığımı hatırlıyorum!.; Şimdi rahatım artık, bir hastahane müzesinin şu gördüğünüz rafında, ispirto dolu şişeler içindeki hilkat acubeleri arasında eski günlerimi anımsatan bir vakarla mumyalanmış durumda oturmaktayım.; Yakutiler --- Yakutiler “Yakutiler hâlâ çırpınıyorlar mı, yapışık oldukları duvarda?” Cihat Burak’ın 1960-1992 yılları arasında kaleme aldığı öyküleri bir araya getiren Yakutiler (Yunus Nadi Yayımlanmamış Öykü Ödülü, 1992), tıpkı 1981’de okuruyla buluşan Cardonlar gibi, Ferit Edgü’nün deyimiyle, “Burakça” bir dünyaya açılıyor: Duvar tepelerinde tarih öncesinden kalma yakutilerin kıvrandığı, melun kedilerin konağını-bahçesini kaybetmeye yüz tutmuş bir İstanbul’da devriye gezdiği, kahvelerde toplanan okumuş takımının bacaklarına sürtünerek dolaştığı bu âlemi, resimden ve mimariden de beslenen irkiltici bir gözlem gücüyle, külyutmaz bir bellekle ve ince bir alayla hikâyeleştiriyor Cihat Burak.; Sait Faik’i kapılara kadar indiren komiseri düşünüyorum, bir zamanlar asma katında piyano bile çalınan, sabahlara kadar açık Nisuaz’ı, birer küçük akademya olan Petrograd, Leningrad, Moskova kahvelerini, birkaç kuruşla oturulabilen Viyana’yı, yemekleri de birası kadar nefis Fişer’i, akşamları sinemaya gitmek için çıkmış, vitrinleri seyreden aileleri, insanın çekildiği köşesinde istediği kadar okuyup yazabildiği, kimsenin kimseye karışmadığı o yerleri düşünüyorum.