Everest Yayınları Everest Yayınları Meryem’İn Çiçekleri + Yara Bende + Bırindar + Okuma Sticker'Ları

Meryem’in Çiçekleri --- Meryem’in Çiçekleri “Bu dünya yalan zaten; başı kim bilir nerede olan bir ipin ucunu tutmuş, günlerin peşinden koşuyoruz.; ” Yıl 1914. Genç hâkim Sinan için İstanbul’dan Diyarbekir’e atandığı yıldır bu.; Sırtında onu yetiştiren İttihatçılara gönül borcu yüküyle geldiği bu şehirde bambaşka bir dünyanın ve mücadelenin içinde bulur kendini: Halka korku saçan aşiretler, basılan köyler, şehirlere, köylere, dağlara çöreklenen, yaklaşan tehcirin emareleri.; Sinan’ın gözünden planlayıcılar, köyü baskına uğrayınca intikam yemini eden Adis’in suretinde halkların yaşadıkları, ölmenin ve öldürmenin olağanlaşarak önemini kaybedişi… Meryem’in Çiçekleri bu karanlık dönemi, ama en çok da yer yer yırtılan bulutların arasından kendini gösteren ışığı hikâye ediyor: Hiç kimsenin olduğu yerde, olduğu gibi kalamadığı, iyiliğin ve kötülüğün kimliklere hapsolamadığı bir dünya bu.; Abdullah Ataşçı, gerek üslubu gerekse yer verdiği karakterlerle, Bırîndar, Attilâ İlhan Roman Ödülü kazanan Yara Bende ve Heder Ağacı’nın açtığı yolda, sürekli daha ileriye gidiyor.; Ona göre pek çok kapısı vardı geleceğin ve bu kapılardan doğruyu, güzel olanı seçmek insana kalmıştı.; Ancak insan, tabiattaki en kusurlu canlıydı.; Üstüne üstlük kusursuz olduğunu sanacak kadar büyük bir kusura sahipti.; Yara Bende --- Yara Bende Abdullah Ataşçı’nın kaleminden Dağda Duman Yeri Yok ve Birîndar’dan sonra yeni bir roman: Yara Bende! Tepeden başlayıp dereye uğrayan, dereden sonra ekmeğe varan, ekmekle gönül, gönülle saik, saikle veda bahsini beraber açan, nihayetinde yol, ağıt ve kuyu diyen bir anlatı kuruyor Ataşçı.; Bu dokuz parça boyunca da anlatıyor: Kelimenin ilk anlamıyla, anlatıcı karşısında durduğunu düşündüğümüz oğluna anlatıyor.; Ve anlatıcı gene kelimenin birinci anlamıyla kaydediyor: Bir teypten kurtarılan anlatıyı okuyoruz biz de.; Abdullah Ataşçı, öykülerinden sonra romanlarıyla açtığı hattı derinleştiriyor.; Salıbaba ile, Kasımbeyliler ile, Çayda Çıra Heykeli ile, Bay Miyagi ile, öldükten sonra mahalleliyle konuşmaya devam eden dede, Birîndar’ı yazan bizzat kendisi ile ve dahası ile.; “Çünkü doğrular insanı farkında olmadan büyütürken ya da hiç olmazsa birer makineye dönüştürürken; hatalar, onun çocukluk sularında biraz daha kalmasını sağlayacak kadar iyilik doluydu.; Çocukluğumun rengi solmasın, orada biraz daha istediğim gibi oynayayım diye, büyüklerimi üzecek yanlışlar da yaptım bu yüzden.; Sana o günü anlatacakken bak, yine hayat konusunda ahkâm kesmeye başladım, iyi mi? Derdim seni büyütmek değil kesinlikle.; ” Bırindar --- Bırindar Dağda Duman Yeri Yok yazarından yeni bir roman.; Birîndar, anlatıcılarının konuştuğu dil ile “birîndar” kelimesinin ait olduğu dil arasında gerilimli bir hattın romanı.; Bu defa dağda duman yeri var.; Hatta dumanın kendisi de.; Birîndar duyduğumuz ama bilmediğimiz bir yerlerden sesleniyor.; Derin koyakların, geniş vadilerin, korkutucu uçurumların olduğu dağlardan el alıyor.; Bilmediğimiz yerlerden seslendiği yetmiyor, bir de tanıdığımız ama bilmediğimiz insanlardan bahsediyor.; Asker askere benzemiyor, gerilla gerillaya benzemiyor.; Hepsi, hep birlikte “insan”a benziyor.; Erdemleri ve zaaflarıyla, o “insan” cumhuriyetine.; Abdullah Ataşçı, sahici bir kalem, hakiki bir kamerayla zorluğa bakıyor.; Bakarken davet de ediyor.; “Gelin.; " diyerek.; Kelimelerin edebiyata yaptığı şey büyük bir şeydir.; Edebiyatın da insanlara yaptığı, keza.