Everest Yayınları Everest Yayınları Meryem’İn Çiçekleri + Dağda Duman Yeri Yok + Bırindar + Okuma Sticker'Ları

Meryem’in Çiçekleri --- Meryem’in Çiçekleri “Bu dünya yalan zaten; başı kim bilir nerede olan bir ipin ucunu tutmuş, günlerin peşinden koşuyoruz.; ” Yıl 1914. Genç hâkim Sinan için İstanbul’dan Diyarbekir’e atandığı yıldır bu.; Sırtında onu yetiştiren İttihatçılara gönül borcu yüküyle geldiği bu şehirde bambaşka bir dünyanın ve mücadelenin içinde bulur kendini: Halka korku saçan aşiretler, basılan köyler, şehirlere, köylere, dağlara çöreklenen, yaklaşan tehcirin emareleri.; Sinan’ın gözünden planlayıcılar, köyü baskına uğrayınca intikam yemini eden Adis’in suretinde halkların yaşadıkları, ölmenin ve öldürmenin olağanlaşarak önemini kaybedişi… Meryem’in Çiçekleri bu karanlık dönemi, ama en çok da yer yer yırtılan bulutların arasından kendini gösteren ışığı hikâye ediyor: Hiç kimsenin olduğu yerde, olduğu gibi kalamadığı, iyiliğin ve kötülüğün kimliklere hapsolamadığı bir dünya bu.; Abdullah Ataşçı, gerek üslubu gerekse yer verdiği karakterlerle, Bırîndar, Attilâ İlhan Roman Ödülü kazanan Yara Bende ve Heder Ağacı’nın açtığı yolda, sürekli daha ileriye gidiyor.; Ona göre pek çok kapısı vardı geleceğin ve bu kapılardan doğruyu, güzel olanı seçmek insana kalmıştı.; Ancak insan, tabiattaki en kusurlu canlıydı.; Üstüne üstlük kusursuz olduğunu sanacak kadar büyük bir kusura sahipti.; Dağda Duman Yeri Yok --- Dağda Duman Yeri Yok Birîndar ve Yara Bende ile öyküdeki ustalığını romanlarında da sürdüren Abdullah Ataşçı’dan zorunlu bir göçün destansı dil ve folklorik sesle anlatıldığı bir hatırlamalar serencamı! Dağda Duman Yeri Yok, her şeyi bir trene sığdırıyor; vagonlardan dengbêjler, hüzünler, ayrılıklar ve hayatdökümleri rüzgâra karışıp yazarın hayalle gerçek arasında kurguladığı yokyerlere savruluyor.; Nereye gittiğinin bir önemi yok, ne trenin ne de trendekilerin; belki de her şey bir rüya, kim bilir! Romandaki tüm karakterler bir uykunun dehlizinde ve ölenin yaşayandan farkı yok; mezarlıklardan çıkarak mahallede dolaşan ruhlar, geçmişle bugünü eşitliyorlar.; Bu romanda ses de ıslık da koku da ete kemiğe bürünüyor, onlar da hikâyeye dahiller.; Kırk gün kırk gece bir türkü mahcup mahcup çalıyor; bu türküyü herkes hem can kulağıyla dinliyor hem de tüm şehir, tüm insanlar sağırlaşıyor sanki.; Dağda Duman Yeri Yok tamam da, şehir duman altında.; “Ağır ağır, sanki hiç acelesi yokmuşçasına konuştu.; Neden savaştıklarından, özgürlüğün ne anlama geldiğinden, bir halkın en önemli varlığının dili olduğundan, dili yasaklanmış bir halkın zalimlere karşı ayağa kalkmasından ve daha bir sürü şeyden bahsetti.; Yangın en azılı düşmanına saldırıyormuş gibi gittikçe yayılıyor, sağlam bulabildiği her şeyin üzerine bir kasırga gibi ilerliyor; yeşili de beyazı da büsbütün kirleterek büyüyordu.; Bu, besbelli toprağın kederiydi.; Çünkü doğuran da çoğaltan da, seven de, anlayan da, şefkat gösteren de topraktı.; Toprağın hazin bir yenilgisiydi bu.; ” Bırindar --- Bırindar Dağda Duman Yeri Yok yazarından yeni bir roman.; Birîndar, anlatıcılarının konuştuğu dil ile “birîndar” kelimesinin ait olduğu dil arasında gerilimli bir hattın romanı.; Bu defa dağda duman yeri var.; Hatta dumanın kendisi de.; Birîndar duyduğumuz ama bilmediğimiz bir yerlerden sesleniyor.; Derin koyakların, geniş vadilerin, korkutucu uçurumların olduğu dağlardan el alıyor.; Bilmediğimiz yerlerden seslendiği yetmiyor, bir de tanıdığımız ama bilmediğimiz insanlardan bahsediyor.; Asker askere benzemiyor, gerilla gerillaya benzemiyor.; Hepsi, hep birlikte “insan”a benziyor.; Erdemleri ve zaaflarıyla, o “insan” cumhuriyetine.; Abdullah Ataşçı, sahici bir kalem, hakiki bir kamerayla zorluğa bakıyor.; Bakarken davet de ediyor.; “Gelin.; " diyerek.; Kelimelerin edebiyata yaptığı şey büyük bir şeydir.; Edebiyatın da insanlara yaptığı, keza.