Everest Yayınları Everest Yayınları Heder Ağacı + Dağda Duman Yeri Yok + Bırindar + Okuma Sticker'Ları

Heder Ağacı --- Heder Ağacı Sevdiğini kaybedince geleceğini de kaybeden Kulaksız Hüseyin ve beraberindeki bir avuç gençle zulme direnmeye çalışan Hasbekli İshak.; II.; Abdülhamid’in saltanatının son yıllarından Birinci Dünya Savaşı’na uzanan kırılma dönemine, “insanların ölümü düşünmediği tek bir gün dahi olmayan” zamanlara götürüyor Heder Ağacı bizi.; Öyküyü ve kurguyu bir çırpıda görünür kılan etkili üslubuyla, bir aşiretin üç kuşağının hikâyesinde, 20. yüzyıl başındaki İstanbul sokaklarını, Anadolu’nun tedirgin bir kalp gibi atan çokkültürlü manzarasıyla buluşturuyor Abdullah Ataşçı.; Yara Bende ile 2019 Attilâ İlhan Roman Ödülü’nü kazanan yazar, kahramanlarının avuçlarındaki çizgilerde kederli bir coğrafyanın küçüklü büyüklü kesiklerinin izini sürerken, masumiyetin karşısına insanı koyuyor ve okurun aklına muazzam bir çentik atıyor Heder Ağacı’nda: Kötülüğün tarihini kibir mi yazıyor? “İnsana nefes olan insan değildir.; En küçük bir kavgada dahi birbirlerinin canlarına okuyuşları, zayıf gördükleri kardeşlerinin topraklarına el koyuşları, canları istedi diye arzularına yenik düşüp gencecik kızları dağlara kaldırışları, savunmasız sübyancıklara rezilce sulanışları, bir arktaki incecik su için kanlarını oluk oluk akıtışları mı nefes almaktır? Bir köpek insana yoldaştır evet, bir keçi, bir arı, bir yılan, bir ot, bir taş bile insana yoldaştır da insan insana yoldaş değildir.; İnsan zordur çünkü, tabiattaki her bir varlığa yüktür, hatta dilim varmasa da evet, ölümdür.; ” Dağda Duman Yeri Yok --- Dağda Duman Yeri Yok Birîndar ve Yara Bende ile öyküdeki ustalığını romanlarında da sürdüren Abdullah Ataşçı’dan zorunlu bir göçün destansı dil ve folklorik sesle anlatıldığı bir hatırlamalar serencamı! Dağda Duman Yeri Yok, her şeyi bir trene sığdırıyor; vagonlardan dengbêjler, hüzünler, ayrılıklar ve hayatdökümleri rüzgâra karışıp yazarın hayalle gerçek arasında kurguladığı yokyerlere savruluyor.; Nereye gittiğinin bir önemi yok, ne trenin ne de trendekilerin; belki de her şey bir rüya, kim bilir! Romandaki tüm karakterler bir uykunun dehlizinde ve ölenin yaşayandan farkı yok; mezarlıklardan çıkarak mahallede dolaşan ruhlar, geçmişle bugünü eşitliyorlar.; Bu romanda ses de ıslık da koku da ete kemiğe bürünüyor, onlar da hikâyeye dahiller.; Kırk gün kırk gece bir türkü mahcup mahcup çalıyor; bu türküyü herkes hem can kulağıyla dinliyor hem de tüm şehir, tüm insanlar sağırlaşıyor sanki.; Dağda Duman Yeri Yok tamam da, şehir duman altında.; “Ağır ağır, sanki hiç acelesi yokmuşçasına konuştu.; Neden savaştıklarından, özgürlüğün ne anlama geldiğinden, bir halkın en önemli varlığının dili olduğundan, dili yasaklanmış bir halkın zalimlere karşı ayağa kalkmasından ve daha bir sürü şeyden bahsetti.; Yangın en azılı düşmanına saldırıyormuş gibi gittikçe yayılıyor, sağlam bulabildiği her şeyin üzerine bir kasırga gibi ilerliyor; yeşili de beyazı da büsbütün kirleterek büyüyordu.; Bu, besbelli toprağın kederiydi.; Çünkü doğuran da çoğaltan da, seven de, anlayan da, şefkat gösteren de topraktı.; Toprağın hazin bir yenilgisiydi bu.; ” Bırindar --- Bırindar Dağda Duman Yeri Yok yazarından yeni bir roman.; Birîndar, anlatıcılarının konuştuğu dil ile “birîndar” kelimesinin ait olduğu dil arasında gerilimli bir hattın romanı.; Bu defa dağda duman yeri var.; Hatta dumanın kendisi de.; Birîndar duyduğumuz ama bilmediğimiz bir yerlerden sesleniyor.; Derin koyakların, geniş vadilerin, korkutucu uçurumların olduğu dağlardan el alıyor.; Bilmediğimiz yerlerden seslendiği yetmiyor, bir de tanıdığımız ama bilmediğimiz insanlardan bahsediyor.; Asker askere benzemiyor, gerilla gerillaya benzemiyor.; Hepsi, hep birlikte “insan”a benziyor.; Erdemleri ve zaaflarıyla, o “insan” cumhuriyetine.; Abdullah Ataşçı, sahici bir kalem, hakiki bir kamerayla zorluğa bakıyor.; Bakarken davet de ediyor.; “Gelin.; " diyerek.; Kelimelerin edebiyata yaptığı şey büyük bir şeydir.; Edebiyatın da insanlara yaptığı, keza.