Everest Yayınları Everest Yayınları Duvarlar + Yaşamaklar + Okuma Sticker'Ları

Duvarlar --- Duvarlar “Dünyanın en büyük yokuşu insanın kendisi.; ” Caner Almaz, ilk romanı Yaşamaklar’da, kırılgan bir inançla birbirine tutunan Kenan ve Füsun’un “hayatı atlatma” çabasına ortak etmişti okurunu.; Şimdi Duvarlar ile hikâyenin başına, sahnenin gerisine, 1970’li yıllara uzanıyor.; Bir kuşak önce, yakın tarihimizin acıları arasında kendi yollarını yürüyüp kendi seçimlerini yapan Halil, Birgül, Aysel ve Oğuz’un omuzlarındaki yüke incelikli ama serinkanlı bir üslupla ses veren Caner Almaz, aşk, dostluk, dayanışma, idealler ve ihanetle sınanan yorgun bir kuşağın öyküsünü anlatıyor: “Umutların toplamı geçmişin yükünü sırtlayabilir mi?” Paketten birer sigara daha alıyoruz.; Evin kapısına bakıyorum: Boyası, cilası kavlamış.; Damı rutubetten kabarmış evi izliyorum.; Ev, diyorum, insanın mutlu olduğu yer.; Birkaç saat önce evsizdim, şimdi huzurla rutubetli dama bakıyorum.; İnsanın evi Halil, mutlu olduğu yer.; Yaşamaklar --- Yaşamaklar “Seni bağışladım.; Artık sen de benim gibi yalnızsın.; Seni affettim.; Artık ben de senin gibi yalnızım.; ” Aynı düşüncelerle aynı yöne bakıp aynı şeyleri hissederken bile yalnızlığın ağırlığından kurtulamayan Kenan ve Füsun, geçmişin kırıklarını onarıp hayatın çatlaklarını kırılgan bir inançla doldurmaya çalışırken birbirinde teselli bulamamanın çaresizliğiyle yüzleşiyor.; Berikinin hikâyesinden sızan acı ötekinin ayağına dolanıyor; ötekinin ruhunu kemiren hasret berikinin kanadını kırıyor.; Sevmek yetmiyor; koca dünya bir ev, iki eksik bir tamam etmiyor: Her tanrı bir gün gömülüyor.; Caner Almaz, beraber yürünen yolların, bugünün ilacını geçmişte arayanların, herkesten çok kendisiyle konuşanların, hevesleri korkularında boğulanların, mağdur edildikçe zalimleşip bağışladıkça kendine kalanların hikâyesine taze bir nefes katıyor ilk romanıyla: “Nasıl oluyor bu yaşamaklar, insanlar hayatı nasıl atlatıyor?” “İçim ağrıyordu, bunu kimseye anlatamazdım.; İş çıkışı anneme uğradım.; Yatağında bir tüy gibi, öylesine narin yatıyordu.; Baş ağrılarından şikâyet etti.; ‘Anne,’ dedim, ‘Füsun gitti.; ’ Bana uzun uzun baktı.; Öyle şefkatle baktı ki ağlayasım geldi.; ‘Gitmemiştir oğlum, içinde bir yerlere saklanmıştır.; Öyle kolay gidilir mi?’”