Everest Yayınları Everest Yayınları Ben Buranın Yabancısıyım + Yara Bende + Bırindar + Okuma Sticker'Ları

Ben Buranın Yabancısıyım --- Ben Buranın Yabancısıyım Ben Buranın Yabancısıyım’da liyakatin gözetilmediği, tarikat mensuplarının devlet kademelerinde önemli yerlere geldiği bir ülke olan Âlem’de gerçekleşen birtakım olaylar anlatılıyor.; Neş adlı bonobonun ülkenin en mühim kurumlarından Yüksek Terbiye Kurumu’na müdür olarak atanması, kurumdaki bazı sırların açığa çıkması ve Neş’in karakterinin yavaş yavaş çözülmesi Âlem’deki çürümüşlüğü gözler önüne seriyor.; Abdullah Ataşçı daha önce Selim Adanır adıyla yayınladığı bu alegorik romanda, yabancılık hissini kendisinin dahi ait olmadığı soğuk ve mesafeli bir yapı üzerine kuruyor; inşa ettiği kimlik ve üslupla yakın geçmişin, bugünün fotoğraflarını çekip negatifleri ayıklıyor: “Bu hikâyedeki gerçek hayvanların insanlarla hiçbir ilgisi yoktur.; ” Ben Buranın Yabancısıyım’daki hakikatlerin mutlak hakikatle mutlaka bir ilgisi vardır! “Nereden nereye Neş!” Böylesine değerli, herkesin gözbebeği, toplumun itibarı bir kuruma müdür olarak atanmak kimin harcıydı? Geçmiş, sadece bu güzel düşünce için kurcalanmalıydı ona göre.; Hatta geçmişin, ruhunda yarattığı tahribat bile hoş görülmeliydi, bu andan itibaren.; Gelecek, geçmişi daha güzel yapabilirdi, buna öylesine inanıyordu ki şimdi… Yara Bende --- Yara Bende Abdullah Ataşçı’nın kaleminden Dağda Duman Yeri Yok ve Birîndar’dan sonra yeni bir roman: Yara Bende! Tepeden başlayıp dereye uğrayan, dereden sonra ekmeğe varan, ekmekle gönül, gönülle saik, saikle veda bahsini beraber açan, nihayetinde yol, ağıt ve kuyu diyen bir anlatı kuruyor Ataşçı.; Bu dokuz parça boyunca da anlatıyor: Kelimenin ilk anlamıyla, anlatıcı karşısında durduğunu düşündüğümüz oğluna anlatıyor.; Ve anlatıcı gene kelimenin birinci anlamıyla kaydediyor: Bir teypten kurtarılan anlatıyı okuyoruz biz de.; Abdullah Ataşçı, öykülerinden sonra romanlarıyla açtığı hattı derinleştiriyor.; Salıbaba ile, Kasımbeyliler ile, Çayda Çıra Heykeli ile, Bay Miyagi ile, öldükten sonra mahalleliyle konuşmaya devam eden dede, Birîndar’ı yazan bizzat kendisi ile ve dahası ile.; “Çünkü doğrular insanı farkında olmadan büyütürken ya da hiç olmazsa birer makineye dönüştürürken; hatalar, onun çocukluk sularında biraz daha kalmasını sağlayacak kadar iyilik doluydu.; Çocukluğumun rengi solmasın, orada biraz daha istediğim gibi oynayayım diye, büyüklerimi üzecek yanlışlar da yaptım bu yüzden.; Sana o günü anlatacakken bak, yine hayat konusunda ahkâm kesmeye başladım, iyi mi? Derdim seni büyütmek değil kesinlikle.; ” Bırindar --- Bırindar Dağda Duman Yeri Yok yazarından yeni bir roman.; Birîndar, anlatıcılarının konuştuğu dil ile “birîndar” kelimesinin ait olduğu dil arasında gerilimli bir hattın romanı.; Bu defa dağda duman yeri var.; Hatta dumanın kendisi de.; Birîndar duyduğumuz ama bilmediğimiz bir yerlerden sesleniyor.; Derin koyakların, geniş vadilerin, korkutucu uçurumların olduğu dağlardan el alıyor.; Bilmediğimiz yerlerden seslendiği yetmiyor, bir de tanıdığımız ama bilmediğimiz insanlardan bahsediyor.; Asker askere benzemiyor, gerilla gerillaya benzemiyor.; Hepsi, hep birlikte “insan”a benziyor.; Erdemleri ve zaaflarıyla, o “insan” cumhuriyetine.; Abdullah Ataşçı, sahici bir kalem, hakiki bir kamerayla zorluğa bakıyor.; Bakarken davet de ediyor.; “Gelin.; " diyerek.; Kelimelerin edebiyata yaptığı şey büyük bir şeydir.; Edebiyatın da insanlara yaptığı, keza.