Ayın Ondördünde Ay Işığı Hüseyin K. Ece

Bir efsunla gecede, ay ışığında yalnız
Bir ben, bir de yolunu kaybeden bir yıldız

Yüzünü gösteriyor, mutlu gibi dolunay
Dibi yok gökler, öteye doğru, bilinmez uzay

Öylesine giderim, eşya benimle gider
Yıldız yalnızlığıma bilmeden eşlik eder

Uzaktan gelen sesler ürkütücü, yabancı
Ufukta kıpırdayan gölgeler de yalancı

Yolcu yok, yollar karla kaplı gibi duyarsız
Öteler uzak, eşya suskun, dalgın, umarsız

Bir kıpırtı hissetsem aniden irkilirim
Gecenin gizemini çok yakından bilirim

Gönül dert etme diyor, olmasa da âşina
Bir yıldızla yoldaşsın, değilsin bir başına

Dersin; bir ses, bir nefes yahut bir kuş şarkısı
Ya bir canân selâmı ya bir dostun bakışı

Uzaklarda ağaçlar ve sıradağlar saf saf
Gecenin bu saati, ne güzel bir fotoğraf

Dolunay gecesinde, ay ışığında yalnız
Böylece sürüp gitsin bu gece, bırakınız

 

(Tanıtım Bülteninden)