Cengiz Güleç ve Ahmet İnam için Kavuklu, Pişekâr benzetmesi yapılıyor. Karagöz ile Hacivat dense de doğru olur bu benzetme. Çünkü onların sohbetleri, en karmaşık durumları bile bir iki cümleyle özetleyen halk bilgeliğini temsil ediyor. Onları tanıdıkça yalın olanın aynı zamanda derin olabileceğini, onları okudukça profesör olmanın "bıyıklı" cümleler kurmak demek olmadığını anlıyorsunuz. Sohbetlerin kesiştiği ortak bir nokta var: yaşama ustalığı. Bu yüzden sohbet esnasında havada uçuşan metaforlar, mutlaka bir yaşam deneyimiyle somutlanıyor. Ama yaşam "şen" insanlar için o kadar sürprizlerle dolu ki, bir yerden sonra metaforların ya da somut deneyimlerin de yetersiz kaldığı görülüyor. Kitabın ismi de bu noktadan hareketle bulundu. Evet, metaforla saadet olmaz, yaşamak lazım...
- Emrah Serbes
(Tanıtım Yazısından)