Yabancı orduların işgal ettiği Büyük Şehir'de acı ve sefalet . Budapeşte? İkinci Dünya Savaşı? Anneleri tarafından, Anneannelerinin yanına taşraya götürülen ikizlerin öykülerinde zamanın ve mekanın önemi yok. Okuma yazması olmayan, cimri, pis ve tehlikeli bir kadın olan Anneannenin yaşam koşulları çok zor. İkizler tek güçleri ve ülkeleri olan yalnızlıklarının içinde her gün Büyük Defter'e yaşamdan öğrendiklerini ve yaptıklarını yazarlar... Edepsizlik ve acımasızlıkla işlenmiş öyküler bu "itoğlu itler"in ahlak anlayışını sergiler. İncil'den -ki ellerindeki tek kitap budur -yararlanarak yaptıkları yazı çalışmalarına ibadet edermişçesine geçerler. "Bir ustura darbesiyle boğazını kesiyoruz, sonra ordunun taşıtlarından birinden benzin çekiyoruz. Cesetlere ve viraneliğe benzin döküyoruz..."
Büyük Defter acıya, ölüme, baskıya, insanı insan olmaktan çıkaran fiziksel ve psikolojik etkenlere karşı direnişi, bir tür "bağışıklık deneyimi" ile çakıştıran -açıkçası- tüyler ürpertici özgün bir deneme. Acı çeken insanın acının kaynağına doğru gerçekleştirdiği yürekli bir "kontratak".
-Burak Eldem, Cumhuriyet-
Büyük Defter, romandan çok şiir, açıkçası destan. Başlıyor, heyecana kapılıp bitiriveriyorsunuz. Bir burukluk, hüzün kaplıyor içinizi.
-Oral Çalışlar, 2000'e Doğru-
Agota Kristof'un belki de tiyatro yazarlığı sayesinde bu kadar süslemesiz ama hedefi tam onikiden vuran Büyük Defter'i rafınıza sunulur.
-Gül Dirican, Söz-
Büyük Defter, İnsanı allak bullak eden bir roman. Okumamış mıydınız?
-Fethi Naci, Gösteri-
(Arka Kapak)